pavl op ‘t web 2.0

Geen regen, maar wel wat te vertellen

August 8th, 2007om 08:15pm

Vanaf dit schooljaar heb ik - naast de vierde die het al achter zich heeft - drie kinderen in het voortgezet onderwijs. Dat is na 17 jaar het einde van het basisschooltijdperk voor ons. Voorwaar een mijlpaal. Ik werd maandag met mijn neus op die mijlpaal gedrukt toen ik na mijn eerste na-de-vakantie-werkdag thuiskwam en ze alle drie druk aan het kaften waren. Ze vonden het behoorlijk dom, maar ik heb snel mijn fototoestel gepakt en lekker een paar snapshots gemaakt.

Ja, de vakantie is voorbij. Drie weken in Italië, Toscane, ik kan het aanraden. Wel zorgen dat je een zwembad in de buurt hebt. Over wat allemaal zo heerlijk is, vertel ik verder niet, want zoals Frans Bromet in de laatste Consumentengids zegt: maak je vakantiefilm niet saai; in de stromende regen in de camping staan is voor jezelf heel vervelend, maar voor je vakantiefilm geweldig.

Stromende regen hebben we niet gehad. Ook van buien, motregen, miezerig en druilerig weer - daar hebben ze in Italië vast geen synoniemen voor - zijn we verstoken gebleven. Wat valt er dan nog wel te vertellen?

Cd’s
Vorig jaar waren we helemaal vergeten cd’s in te pakken voor onderweg. Dat zou ons dit jaar niet gebeuren. Ergens in België wilden we de eerste cd opzetten. Wat bleek? In het doosje van Michael Bublé zat geen cd, een ander doosje was ook leeg, en in het derde doosje zat een vreemde DVD. Goed voorbereid dus.

Camera, overal goed voor
We stonden in Siena in de rij om de Torre del Mangia te beklimmen.

Dat betekende lang wachten in een rij waar geen enkel schot in zat. Naast de ingang hing een bord met daarop uitleg over toegangsprijzen enz. Ik wilde weten wat op het bord stond, maar het was veel te ver weg om te kunnen lezen. Eureka! Ik nam, op een moment dat ik vrij zicht had op het bord, een foto. Ik keek daarna op de display, zoomde zo ver mogelijk in en ik kon alles rustig lezen.

Gendarme
Als zesde persoon in het reisgezelschap mocht TomTom dit jaar voor het eerst mee. Handig om nu ervaren te hebben dat je ook mét TomTom verkeerd kunt rijden, maar we waren natuurlijk niet zo dom dat we de ouderwetse kaarten thuisgelaten hadden.
In ieder geval, op de terugweg ergens voor Straatsburg, zei TomTom dat ik van de snelweg af moest. Ik kon me herinneren dat op dit deel van de route nog een stuk snelweg ontbrak, en ik vermoedde dat TomTom dit stuk wilde omzeilen, dus ik volgde de instructies op. Na de afslag kwam ik op een splitsing waar ik naar rechts moest. Ik had ruim zicht en er was verder geen auto te bekennen. Ik sloeg dus rechtsaf en daar stonden ze hoor. Drie gendarmes in een busje, of ik maar wilde stoppen. Hij ging me ‘verbaliser’ zei hij, want ik was niet gestopt bij het stopbord op de splitsing. 90 euro…

Pas veel later dacht ik weer aan Frans Bromet: dáár had ik een foto van moeten maken.

Entry Filed under: persoonlijk