pavl op ‘t web 2.0

Chicago, debat en blues

April 11th, 2007om 09:41pm

Mijn eerste verslag vanuit Chicago. Dit stukje heb ik oorspronkelijk geschreven voor een weblog op mijn werk. Ik zit een beetje in tijdgebrek, dus in het kader van recycling pas ik het een beetje aan en plaats ik het ook hier.

Dinsdag 10 april

Het is inmiddels al middernacht en we hebben weer een mooie dag achter de rug. Om dit stukje niet al te lang te maken begin ik te vertellen vanaf 16.00 uur vanmiddag.

Fel debat
Sommige sessies op de conferentie hebben de vorm van een debat. Dat gold ook voor de sessie die ik eind van de middag bijwoonde.
Enige tijd geleden is namelijk door Paul Kirschner e.a. een artikel geplaatst in Educational Journalist met de titel: Why minimal guidance during instruction does not work. Kort gezegd, een kritiek op de uitgangspunten van een constructivistische kijk op onderwijs, ook bekend als het nieuwe leren.

Het debat heette Constructivism, Discovery, Problem-Based, Experiential, and Inquiry-Based Teaching – Succes or Failure? en werd gevoerd door een aantal vooraanstaande onderwijskundigen: Kirschner (de aanstichter zelf)en Rosenshine enerzijds, en Jonassen en Spiro in het andere kamp.
De stukken vlogen er flink vanaf. Daarmee was het een prima gelegenheid om alle pro- en contra-argumenten te horen en er zelf over mee te denken. Natuurlijk werden de experts het niet eens, maar na de sessie zag ik ze in de lobby van het hotel langdurig geanimeerd praten, dus van persoonlijke vetes was geen sprake, denk ik.

Om 19.00 uur werden we verwacht op de Holland happening, een soort receptie aangeboden door een aantal Nederlandse onderzoeksinstituten en -verenigingen. Daar hebben we een beetje genetwerkt en vervolgens, rond een uur of 10 zijn we vertrokken naar een bluescafé. Naast ik en mijn 3 collega’s gingen er nog drie andere gezellige Nederlanders mee, die we op de Holland Happening hadden ontmoet.

Blues from Holland
Er speelde een live-band in het café: 4 echte oude bluesmannen en een zangeres (ook niet meer de jongste). Maar wat een muziek! Het klonk echt puur en opzwepend en het was ook zeer dansbaar. Voor mij was het hoogtepunt toen de zangeres bij enkele mannelijke bezoekers langsging om ze een stukje te laten zingen (tekst: ‘na nananana nananana nanana nanana nananana’). Ook ik kreeg de microfoon onder mijn neus en ik heb even lekker alles eruit gegooid. ‘All the way from Holland!’ riep Nelly, de zangeres.

Het werd nog redelijk laat.

Powered by ScribeFire.

Entry Filed under: AERA Chicago 2007, onderwijs